HET MOCHT VOORAL NIET ZICHTBAAR ZIJN
geschreven door Ingrid Wijne en vormgegeven door Sanne
“Mensen die zichzelf beschadigen leven net als ik vaak met een geheim. Een geheim dat zwaar drukt.”
Deze uitspraak is van één van de mensen die in de publicatie ‘Het mocht vooral niet zichtbaar zijn’ soms na jaren zwijgen hun persoonlijke verhaal over zelfbeschadiging vertellen. De publicatie is uitgebracht ter gelegenheid van het 5-jarig bestaan van de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging.
De Stichting wordt regelmatig door de media benaderd met de vraag of iemand een persoonlijk verhaal over zelfbeschadiging wil vertellen. Vaak voldoet één van de vrijwilligers aan zo’n verzoek. De Landelijke Stichting Zelfbeschadiging was benieuwd naar wat het optreden in de media met hun vrijwilligers heeft gedaan. Heeft het de schaamte verminderd? Hoe reageerde hun omgeving? Hoe kijken ze erop terug? In vrijwel alle verhalen komt de worsteling met schaamte, openheid en littekens naar voren. Sommigen durven nog steeds niet onder hun eigen naam naar buiten te treden uit angst voor de gevolgen daarvan voor de reacties van familie of collega’s.
Daarom is deze publicatie van belang. Want de maatschappij en de zorg moeten deze ervaringen horen. Zelfbeschadiging mag nooit meer een taboe onderwerp zijn. Om zelfbeschadiging te overwinnen, moet er aandacht zijn voor het verhaal achter de littekens. Want erover praten, je gevoelens uiten, dat is de eerste stap naar herstel. De media spelen hierin een belangrijke rol. Het geeft een opening om verder te kunnen gaan. Naast de eenzaamheid in de verhalen valt vooral de kracht en het doorzettingsvermogen op van de geïnterviewden. De interviews verhalen van mensen die doorgaan met hun leven, hoe moeilijk soms ook.
Ingrid Wijne, auteur:
“Ik merkte dat het geïnterviewd worden voor een tijdschrift veel bij me los maakte. Ten eerste de ervaring dat iemand geïnteresseerd was in mijn verhaal. Zonder vooroordelen, zonder diagnose in het achterhoofd, gewoon doorvragen en luisteren. Gewoon luisteren! Dat was een openbaring voor me. Daarom is het zo bijzonder geweest mensen over zelfbeschadiging te interviewen. Te luisteren. En het raakte me dat het ook bij anderen niet gewoon is dat er naar ze geluisterd wordt. Het vertrouwen dat ik kreeg ontroert me nog steeds. Omdat ik uit eigen ervaring weet hoe moeilijk het is om iemand iets toe te vertrouwen wat eigenlijk niet naar buiten mag komen.”
Sanne, vormgever
“Bij de LSZ heb ik ruimte ervaren om er te mogen zijn ongeacht de (on)zichtbare littekens. In de vormgeving heb ik ervoor gekozen groei en gelaagdheid terug te laten komen. Ik zie de boom als symboliek voor groei en ik heb een structuur van littekens en verwondingen verweven met de vertakkingen van de boom. Ik hoop dat de verhalen steunend mogen zijn voor hen die worstelen met zelfbeschadiging.”
'Het mocht vooral niet zichtbaar zijn' (48 pag.) omvat 11 interviews met foto.
|
![Voorkant boekje](javascript: windowFoto( "files/products/halveomslagcopy.jpg", sTitle+": Voorkant boekje" ); "Voorkant boekje")
